ميان امت خلاف نباشد ، در حصول فرقت [ با لفظ تنها ] خلافست ، و دليلى نيست برو ، و اصل بقاى عقد است ، پس واجب است كه با خلع طلاق باشد . و طلاق مبارات بكراهت شوهر و زن باشد . و درين طلاق زيادت بر آنچه باشد روا نباشد . و صورتش آنست كه گويد : « باراتك على كذا و كذا فانت طالق » ، يعنى ، مبارات كردم با تو بر چندين و چندين ، پس تو از من طالقى . و در خلع و مبارات بيك طلاق بينونت حاصل شود ، و مالك رجعت نباشد الا كه زن رجوع كند در اندرون عدت با آنچه بذل كرده باشد . و چون از عدت برود وى را در رجوع اختبارى ندانند . و در طلاق به اين ، زن را نفقت و كسوت نباشد و نه سكنى ، براى آنكه اصل برائت ذمت است . و اگر بيك لفظ سه طلاق دهد اين طائفه را دو قول است : يكى آنكه هيچ طلاق واقع نشود ، زيرا كه مخالف سنت است . ديگر آنكه يك طلاق واقع شود ، از براى آنكه يك طلاق واقع شود ، از براى آنكه چون گفت : « انت طالق ثلثا » ، طلاق در لفظ آورده است با تمامى شرايط آن ، پس واجب باشد كه واقع بود . و آنكه گفت : « ثلاثا » ، آن را حكمى نباشد ، زيرا كه مخالف سنت است ، او را هيچ تأثيرى نباشد در افساد آن چيزى كه شرايط صحت وى بتمامى حاصل باشد . و دليل ديگر بر صحت اين قول آنست كه روايت كرده‌اند كه مردى زن خود را سه طلاق داد ، آنگه پشيمان شد ، و سخت اندوهگين گشت ، پيغمبر ص سؤال كرد كه چگونه طلاق دادى ؟ گفت سه طلاق دادم در يك مجلس . رسول ص فرمود : آن يك طلاق است ، گر خواهى رجوع كن . ( معتقد الاماميه ص 450 ، 458 ) طَلاقِ بائِن - ( اصطلاح فقهى ) و منظور طلاقى است كه در آن رجوع ممكن نيست مگر پس از محلل . 1 - طلاق غير مدخول بها يعنى زنى كه عمل مواقعه اعم از قبل يا دبر با او صورت نگرفته باشد . 2 - زن يائسه و آن زنى كه بواسطهء رسيدن بسن پنجاه يا شصت طبيعة خون حيض نبيند . 3 - مختلعه و مبارات در صورتى كه زوج رجوع ببذل نكرده باشد . 4 - مطلقه ثلاث . پس زنى كه شوهرش او را سه نوبت طلاق داده باشد در نوبت سوم طلاقش بائن خواهد بود . ( كليات حقوق ص 307 ) طَلاقِ بِدعى - ( اصطلاح فقهى ) در كليات حقوقى آمده است : - طلاق بدعى طلاقى است كه فاقد يكى از شروط صحت طلاق باشد مثل طلاق در حال حيض و سه طلاقه كردن زن بدون تخلل رجوعى بين آنها . ( كليات حقوق ص 305 رجوع به طلاق شود . ) طَلاقِ خُلع و مُبارات - ( اصطلاح فقهى ) - رجوع به طلاق شود . طَلاقِ رِجعى - ( اصطلاح فقهى ) رجوع به طلاق شود طَلاقِ سُنَّت - ( اصطلاح فقهى ) رجوع به طلاق شود .